Wielu mężczyzn, u których zaczynają pojawiać się pierwsze zaburzenia funkcji seksualnych, nawet w najśmielszych marzeniach nie połączyłoby ich z papierosem. A jednak. Badania są szokujące. U palaczy między 30 – 49 rokiem życia ryzyko impotencji zwiększa się aż o 54%! Około 115 tysięcy Polaków w tym wieku cierpi na impotencję wywołana paleniem! A co z osobami, które palą biernie? Na ten temat nie posiadamy danych, a procent byłby pewnie nie mały.

Jak to się dzieje, że papieros tak bardzo wpływa na funkcje seksualne? Możliwości jest wiele.

1. Miażdżyca tętnic. Występuje u 20% palaczy z impotencją. Zbyt niskie ciśnienie krwi powoduje , że mniejsze jej ilości docierają do członka utrudniając znacznie wzwód.
2. Skurcz tętnic, czyli gwałtowne skurcze naczyń krwionośnych prącia. Są one skutkiem natychmiastowego i bezpośredniego pobudzenia mózgu przez nikotynę a to z kolei zmniejsza napływ krwi do prącia.
3. Rozszerzanie żył. Jest ono wynikiem uszkodzenia przez nikotynę mechanizmów zastawkowych w żyłach, które mają za zadanie zatrzymać krew w prąciu. Skutkiem tego krew odpływa zbyt szybko i utrzymanie erekcji nie jest możliwe.

Nikotyna może również w inny sposób upośledzać funkcje seksualne, na przykład powodując zmniejszenie ilości wydzielanego nasienia, zmniejszenie liczby plemników, upośledzenie kształtu i żywotności plemników.

Palenie papierosów może również pośrednio wpływać na potencję. Wiemy, że nikotyna zwiększa ryzyko zawałów, nadciśnienia, chorób serca. Natomiast wszystkie te schorzenia same w sobie mogą prowadzić do wystąpienia impotencji.

Niestety, większość mężczyzn nie łączy zaburzeń seksualnych z paleniem papierosów. A gdy problem już się nasili trudno im uwierzyć, że to ten niewinny, codzienny papierosek doprowadził do takiego stanu. Wtedy szybko starają się rzucić palenie. Niestety, zerwanie z nałogiem nie spowoduje cudownego uzdrowienia z impotencji. Ale na pewno znacznie przyspieszy efekty leczenia.

Dlatego następnym razem, sięgając po papierosa „po”, warto się zastanowić nad jego następstwami dla naszego pożycia. W przeciwnym razie może się okazać, że nie ma „po” czym go zapalić.

Cukrzyca ma bardzo duży wpływ na funkcje seksualne mężczyzn. Z początku pacjenci chorzy na cukrzycę mają sporadyczne kłopoty seksualne. Niektórzy uzyskują wzwód, ale nie mogą go utrzymać, inni uzyskują tylko niepełną erekcję prącia. Do całkowitej niezdolności do odbycia stosunku płciowego dochodzi przede wszystkim u tych pacjentów, u których cukrzyca ma przebieg długotrwały.

Kłopoty ze wzwodem są określane przez lekarzy jako „ciche powikłanie cukrzycy”, ponieważ większość mężczyzn nie zgłasza tego problemu lekarzowi, nie wierząc w możliwość skutecznej terapii lub po prostu bagatelizując go.

Kłopoty z potencją są bardzo silnie związane z cukrzycą. Dwóch na trzech cukrzyków dotyka impotencja. Często jest ona jednym z pierwszych objawów cukrzycy. Dlaczego tak się dzieje?

Otóż do erekcji dochodzi poprzez napełnianie się krwią ciał jamistych prącia pod wpływem impulsów nerwowych.  Cukrzyca upośledza funkcje seksualne na dwa sposoby. Po pierwsze, dochodzi do uszkodzenia naczyń krwionośnych, zarówno małych {mikroangiopatia), średnich jak i dużych (makroangiopatia). Proces ten jest nieco podobny do miażdżycy, powoduje niedrożność i zwężanie naczyń krwionośnych. W ten sposób dopływ krwi do członka zostaje zablokowany, co utrudnia lub całkowicie uniemożliwia erekcję. Ponadto cukrzyca uszkadza układ nerwowy (tak zwana neuropatia cukrzycowa). Powoduje ona uszkodzenie części wegetatywnej układu nerwowego, która jest odpowiedzialna za prawidłowe funkcjonowanie narządów a co za tym idzie zaburzone zostaje przewodzenie impulsu nerwowego do prącia.

Leczenia tego typu dysfunkcji seksualnych należy rozpocząć od prawidłowego leczenia cukrzycy. Dopiero po unormowaniu poziomu glukozy można rozpocząć leczenie impotencji. Poza tym mogą tu być stosowane wszystkie techniki wykorzystywane do leczenia impotencji: aparaty próżniowe, iniekcje do ciał jamistych, zabiegi chirurgiczne, implanty.

Kobiece problemy seksualne można podzielić na trzy zasadnicze grupy: oziębłość płciową, brak orgazmu i bolesny skurcz pochwy.

Oziębłość płciowa to całkowita utrata potrzeby seksu. To tak, jak stracić apetyt na przykład na jedzenie. Oziębłość może być pierwotna, co oznacza, że kobieta od wczesnej młodości nigdy nie zaznała uczucia pożądania, lub wtórna (kiedyś życie seksualne przebiegało prawidłowo, z czasem te potrzeby ustały). W przypadku braku orgazmu jest podobnie (zaburzenie może być pierwotne lub wtórne). W takiej sytuacji dochodzi do stosunku, sprawia on przyjemność, ale brakuje momentu kulminacyjnego. Kobieta nie jest zdolna do przeżycia orgazmu, co jest dla niej bolesne psychicznie, ale może być też odczuwane jako realny, fizyczny, bardzo silny ból.

Czasem, po wprowadzeniu członka do pochwy, pojawia się silny, bolesny skurcz, uniemożliwiający kontynuowanie stosunku. Skurcz powodowany jest przez układ wegetatywny, czyli niezależną od naszej woli część układu nerwowego, ale jego podłoże może leżeć głęboko w psychice. Tu również możemy mówić o zaburzeniu pierwotnym bądź wtórnym.

Gdzie szukać przyczyny tych zaburzeń? Nie da się ukryć, że kobiety są trochę inaczej „skonstruowane” niż mężczyźni. Głównym źródłem wszystkich dysfunkcji seksualnych jest u nich psychika.

Pierwotne zaburzenia płciowe są wynikiem głównie trudnych  doświadczeń z dzieciństwa, bardzo surowego i chłodnego wychowania, rozwodu rodziców, znęcania się fizycznego i psychicznego, braku poczucia własnej wartości.

Wtórna oziębłość płciowa i inne zaburzenia mogą być powodowane brakiem akceptacji własnego ciała, konfliktami w związku z partnerem (kłótnie, lekceważenie, docinki). Wpływ może mieć również środowisko, na przykład przemęczenie, przepracowanie, stres. Na życie seksualne kobiet wpływ mają nawet takie szczegóły jak brak szacunku dla ich pracy w domu, czy też spanie z dziećmi w jednym pokoju. Kobiety potrzebują poczucia bezpieczeństwa, szacunku i akceptacji aby móc podjąć w pełni satysfakcjonujące współżycie z partnerem.

Czasem podłożem zaburzeń seksualnych są przyczyny organiczne: stany chorobowe narządów płciowych, zaburzenia hormonalne, choroby układu nerwowego.

Kobiety, podobnie jak mężczyźni, powinny podjąć leczenie zaburzeń seksualnych. W tym przypadku będą to zazwyczaj spotkania z psychologiem, terapia partnerska, rzadziej -  stosowanie odpowiednich środków farmakologicznych.

Bardzo popularne wśród dojrzewających chłopców jest porównywanie wymiarów penisa. Uważają oni, że tylko odpowiedni rozmiar gwarantuje udany seks. Co gorsza, często wśród dorosłych mężczyzn można spotkać podobne praktyki. Docinki ze strony „lepiej wyposażonych” kolegów mogą powodować poważne problemy w późniejszych kontaktach seksualnych. Tymczasem to nie rozmiar wpływa na jakość seksu. Męskości nie da się zmierzyć długością prącia. Tak naprawdę, osiągnięcie orgazmu przez kobietę nie zależy od głębokości penetracji. Żadne prącie nie jest za małe ani za duże do osiągnięcia zadowolenia seksualnego.

Niestety, wielu mężczyzn przywiązuje tak wielką wagę do tego narządu, że zaczyna on być traktowany niemal jak odrębna, trzecia osoba w związku. Dlatego właśnie, kompleksy związane z rozmiarem i wyglądem penisa mają ogromny wpływ na zdolności seksualne mężczyzn.

Dodatkowo bardzo silna potrzeba doprowadzenia do „finału” sama w sobie powoduje tak mocną blokadę, że uniemożliwia nie tylko wytrysk, ale również sam wzwód. Jest to wynikiem silnego, głęboko zakorzenionego przeświadczenia, że jeśli nie jesteś zdolny do seksu, to nie jesteś prawdziwym mężczyzną. Niestety, im silniejsza presja, tym mizerniejszy efekt.

Prawidłowy i satysfakcjonujący przebieg stosunku płciowego zależy od bardzo wielu czynników, zarówno psychicznych, socjalnych, jak i od motywacji psychicznej, stopnia pożądania, a także od prawidłowego funkcjonowania organizmu, między innymi od prawidłowego przepływu krwi w narządach.

W świetle tych faktów choroba, jaka jest impotencja urasta często do rozmiarów swoistej katastrofy. Dodatkowo, jest to temat bardzo wstydliwy dla mężczyzny, który ten fakt stara się ukryć nawet przed partnerką. W konsekwencji to, co często może zostać wyleczone we wczesnej fazie rozwija się do postaci niejednokrotnie bardzo trudnej do wyleczenia. Tymczasem warto aby panowie zdali sobie sprawę z faktu, że wokół jest mnóstwo mężczyzn, często bardzo młodych, którzy borykają się z tym samym problemem i nie jest to nic złego. Impotencja jest może mniej przyjemna niż grypa, ale też trzeba z nią iść do lekarza i podjąć odpowiednie leczenie. Z podobnym problemem boryka się co dziesiąty mężczyzna, dlatego w tym przypadku należy na jakiś czas schować dumę do kieszeni i po prostu odwiedzić seksuologa.

• uczucie zbliżającego się wytrysku, które o kilka sekund poprzedza sam wytrysk;
• skurcze w cewce moczowej;
• uczucie wędrówki nasienia;
• wytrysk nasienia na zewnątrz cewki moczowej.

Proces ten jest możliwy dzięki rytmicznym skurczom ciał jamistych prącia, które umożliwiają wędrówkę nasienia w jego wnętrzu oraz wyrzucenie go na zewnątrz.

Wśród zaburzeń wytrysku możemy wyróżnić kilka podstawowych rodzajów:

1)      Wytrysk bez stymulacji. Zdarza się on głównie młodym mężczyznom w postaci nocnych, niekontrolowanych  „wypadków” nazywanych polucjami lub zmazami nocnymi. Jest to charakterystyczne dla okresu dojrzewania i mija samoczynnie wraz z wiekiem.

2)      Wytrysk wsteczny. W tym przypadku mężczyzna osiąga orgazm ale do wytrysku nie dochodzi. Nasienie cofa się w głąb cewki moczowej, następnie do pęcherza moczowego i wraz z moczem jest wydalane z organizmu. Przyczyną są najczęściej choroby układu moczowo – płciowego, wady anatomiczne, cukrzyca, miażdżyca, zaburzenia neurologiczne, zabiegi operacyjne.

3)      Wtrysk przedwczesny. Następuje jeszcze przed wprowadzeniem członka do pochwy lub już po kilku pierwszych ruchach. Przyczyny mogą być organiczne (różne schorzenia i wady wrodzone) lub psychogeniczne ( leki, stres, depresja, skrywane preferencje seksualne, masturbacja ).

4)      Nasieniotok. Jest to ciągłe wyciekanie nasienia z cewki moczowej, które nie jest związane z podnieceniem seksualnym ani orgazmem. Przyczyną są najczęściej zaburzenia zwieraczy, niedowład nasieniowodów. Nasieniotok może być również powikłaniem przedwczesnego wytrysku.

5)      Wytrysk bez orgazmu. Mechanizm erekcji i ejakulacji nie jest zaburzony, jednakże wytrysk nie kończy się osiągnięciem orgazmu. Przyczyny tkwią w psychice mężczyzny i najczęściej jest to niechęć do partnerki, współżycie pod przymusem, z poczucia winy lub obowiązku.

6)      Wytrysk anestetyczny. Podobnie jak w przypadku nasieniotoku jest to wyciek nasienia z cewki moczowej. Inne są natomiast przyczyny. W tym przypadku podłożem zaburzeń są fobie, lęki, depresje, zaburzenia neurologiczne i psychogenne.

Zaburzenia wytrysku, podobnie jak inne dysfunkcje seksualne można i należy leczyć. W prawidłowym leczeniu kluczowa role odgrywa dokładne określenie podłoża zaburzeń. Każda terapia powinna być prowadzona pod nadzorem lekarza specjalisty.

Zaburzenia orgazmu polegają na trwałym lub czasowym opóźnieniu wytrysku, lub też całkowitym jego braku. Zaburzenia te mogą być trojakiego rodzaju:

• niezdolność do odczuwania orgazmu podczas stosunku pochwowego ( w innych formach seksu orgazm występuje);
• niezdolność do odczuwania orgazmu w trakcie stosunku pochwowego, analnego i oralnego ( ale występuje on w czasie masturbacji);
• niezdolność do odczuwania orgazmu w trakcie każdego rodzaju seksu oraz podczas masturbacji.

Przyczyny braku orgazmu mogą mieć podłoże psychiczne bądź organiczne. Do psychicznych zaliczamy przede wszystkim: stany lękowe, nerwicę, depresję, zaburzone relacje z partnerka, ukryte dewiacje lub skłonności homoseksualne, przyzwyczajenia nabyte poprzez częstą masturbację, zahamowania religijne, zanik pociągu seksualnego do partnerki, długotrwały stres.

Wśród najczęstszych przyczyn organicznych można wyróżnić: uszkodzenia rdzenia kręgowego, schorzenia neurologiczne, zaburzenia gospodarki hormonalnej, stany pooperacyjne, anatomiczne wady wrodzone. Również przyjmowanie niektórych leków, zwłaszcza antydepresyjnych lub używanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego może powodować zaburzenia orgazmu.

Nie bez znaczenia jest w tym przypadku także nadmierne spożywanie alkoholu, palenie papierosów oraz inne używki.

Leczenie zaburzeń orgazmu jest ściśle uzależnione od jego przyczyn. Jeśli przyczyną braku orgazmu u mężczyzny są przyjmowane leki, lekarz może zmienić sposób ich dawkowania lub przepisać zamienniki. Niekiedy może również wypisać leki stymulujące odruch wytrysku. Jednak wszelkie zmiany muszą być skonsultowane ze specjalistą. Jeśli zaburzenia mają podłoże psychogenne niezbędna jest psychoterapia, uświadomienie sobie własnych potrzeb oraz potrzeb partnerki. Czasem wystarczy opanować kilka technik, aby seks był w pełni satysfakcjonujący dla obojga partnerów.

Niestety niektóre nabyte uwarunkowanie, na przykład nawyki masturbacyjne, dewiacje, ukrywany homoseksualizm, czy też niechęć do partnerki mogą bardzo utrudniać leczenie. Konieczne są wówczas zajęcia z psychoterapeutą aby móc odbudować satysfakcjonujące dla obojga pożycie seksualne.

Aby dobrze zrozumieć problem przedwczesnego wytrysku, trzeba poznać fizjologię procesu jakim jest sam wytrysk.

Składa się on z kilku etapów:

• uczucie zbliżającego się wytrysku, które o kilka sekund poprzedza sam wytrysk;
• skurcze w cewce moczowej;
• uczucie wędrówki nasienia;
• wytrysk nasienia na zewnątrz cewki moczowej.

Na ten pozornie prosty proces składa się współdziałanie ośrodka ejakulacji w rdzeniu kręgowym oraz układu współczulnego. Na każdym z wymienionych etapów może wystąpić zaburzenie, lub dany etap może w ogóle nie wystąpić, bądź też może mu towarzyszyć uczucie bólu.

Jak rozpoznać przedwczesny wytrysk? Nie jest to specjalnie trudne. Tym niemniej można posłużyć się kilkoma podstawowymi kryteriami:

• wytrysk pojawia się wcześniej niż chce tego mężczyzna – wbrew jego woli;
• mężczyzna nie jest w stanie zapanować nad odruchem wytrysku;
• wytrysk następuje jeszcze przed stosunkiem;
• wytrysk następuje już po kilku ruchach, po wprowadzeniu do pochwy.

Przyczyn takiego stanu rzeczy może być kilka. Najczęściej są to zaburzenia psychogenne o różnym podłożu. Jedną z najczęściej wymienianych tu przyczyn jest zbyt częsta masturbacja. Wykonywana zazwyczaj szybko i w ukryciu, prowadzi do utrwalenia się odruchu pośpiechu w późniejszym współżyciu. Inną często wymienianą przyczyną są częste zmiany partnerek i przygodne kontakty seksualne, które zazwyczaj również charakteryzują się pośpiechem.

Przedwczesny wytrysk często występuje u młodych, rozpoczynających życie seksualne mężczyzn, którzy nie potrafią jeszcze kontrolować tego odruchu. W takim przypadku problem zazwyczaj mija samoczynnie wraz z upływem czasu.

Niekiedy przedwczesny wytrysk ma swoje źródło w nieprawidłowym stosunku mężczyzny do partnerki. Wypływa on z chęci dominacji nad kobietą, ignorowania jej potrzeb. Zdarza się również, że jeśli partnerka często udaje orgazm lub popędza mężczyznę, koduje się u niego odruch szybkiego wytrysku.

Zdarzają się również organiczne przyczyny przedwczesnego wytrysku. Zaliczamy do nich: stany zapalne gruczołu krokowego i  cewki moczowej, krótkie wędzidełko żołędzi penisa oraz jej nadwrażliwość lub infekcje, czy też wpływ leków podnoszących potencję.

Zazwyczaj przedwczesny wytrysk można wyleczyć stosując odpowiednie ćwiczenia treningowe. Ważna jest tu współpraca obojga parterów. Czasem zaburzenia takie leczy się farmakologicznie. Jednak sposób terapii powinien być skonsultowany z lekarzem specjalistą.

• erekcja miękka – mamy z nią do czynienia wówczas, gdy penis osiąga wzwód, ale nie jest dostatecznie usztywniony, w związku z tym nie może zostać wprowadzony do pochwy;
• erekcja krótkotrwała – penis osiąga pełny wzwód, ale utrzymuje się on bardzo krótko i mija zanim zostanie on wprowadzony do pochwy.

Przyczyną takiego stanu rzeczy jest niedostateczne ukrwienie członka. W dużym uproszczeniu penis składa się z trzech komór. W jednej, zbudowanej z ciał gąbczastych, gromadzi się mocz i sperma. Dwie pozostałe zbudowane są z ciał jamistych. W trakcie wzwodu wypełniają się one krwią. Dzięki temu prącie sztywnieje i zwiększa swoje rozmiary. Jeśli zaburzony zostanie przepływ krwi w ciałach jamistych, wówczas członek nie osiągnie pełnego wzwodu, nie będzie odpowiednio usztywniony.

Przyczyny słabej erekcji bywają różne. W wielu przypadkach maja one podłoże organiczne i są związane z wadami wrodzonymi {zaburzony przepływ krwi, krótkie połączenia pomiędzy naczyniami krwionośnymi prącia) lub nabytymi (zmiany starcze, choroby typu miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, guzy). Czasem zaburzenia wzwodu są spowodowane uszkodzeniem przewodnictwa nerwowego pomiędzy ośrodkiem erekcji w rdzeniu kręgowym, a narządami płciowymi. Do takiego uszkodzenia może dojść w trakcie zabiegów operacyjnych.

Zdarza się również, że alkohol, zwłaszcza wypity w nadmiarze, duża ilość papierosów lub inne używki uniemożliwiają osiągnięcie pełnej erekcji.

Jednakże czasem bywa tak, że mężczyzna na co dzień funkcjonujący „bez zarzutu” w niektórych sytuacjach zaczyna mieć kłopoty z erekcją. Wówczas może to oznaczać, że jego problemy maja podłoże psychiczne a nie organiczne. Zwłaszcza, jeżeli w innych sytuacjach (na przykład pieszczoty, masturbacja, marzenia erotyczne) nie ma problemu ze wzwodem, wówczas z całą pewnością można stwierdzić podłoże psychiczne zaburzeń wzwodu. Oznacza to, że od strony „mechanicznej” wszystko działa bez zarzutu, a blokada tkwi w głowie mężczyzny.

Do takich przyczyn można zaliczyć chociażby stres, strach przed zajściem partnerki w ciążę lub przed zarażeniem się jakąś chorobą. Niskie poczucie własnej wartości, obawa przed kompromitacją powodują, że mężczyzna nie osiąga pełnej erekcji.

W takiej sytuacji bardzo wiele zależy od partnerki, jej postawy i wyrozumiałości. Czasem wystarczy dłuższa stymulacja i bardziej intensywne bodźce. Ważne, aby mężczyzna nie poczuł się gorszy i mniej męski, gdyż w takiej sytuacji problem będzie się nasilał i może przekształcić się w całkowity brak erekcji.

Jeśli wspólne próby z partnerka nie dają oczekiwanego efektu, konieczna jest wizyta u specjalisty i podjęcie odpowiedniego leczenia.

Przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele. Oczywiście, przy jednorazowej „wpadce” nie mówimy jeszcze o zaburzeniach erekcji. Organizm ludzki nie jest doskonałą maszyną i życie codzienne, przemęczenie, stres, mocno wpływają na sytuacje intymne. Wystarczy wypocząć, aby wszystko wróciło do normy. Dopiero, gdy ponad jedna czwarta prób kończy się niepowodzeniem mamy do czynienia z zaburzeniami erekcji.

Wśród przyczyn zaburzeń erekcji wyróżnić możemy te o podłożu psychicznym i fizycznym. Do czynników fizycznych zaliczamy między innymi: cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, miażdżycę tętnic, choroby prostaty (gruczołu krokowego), urazy kręgosłupa, zaburzenia gospodarki hormonalnej, uszkodzenia penisa, używki. Do grupy psychicznych przyczyn zaburzeń erekcji zaliczamy: przemęczenie, długotrwały stres, stany lękowe, małą ilość snu, lęk przed kontaktami z kobietami, niską samoocenę.

W przypadku długotrwałych i niezależnych od partnerki zaburzeń erekcji przyczyna zazwyczaj ( w dwóch trzecich przypadków ) jest pochodzenia organicznego i najczęściej jest to:

• nabyte lub wrodzone zaburzenie przepływu krwi w tętnicach prącia,
• zwiotczenie ciał jamistych prącia w wyniku zmian starczych lub uszkodzeń,
• krótkie połączenia między naczyniami prącia (zmiana wrodzona),
• choroby ośrodkowego układu nerwowego, np.: porażenia, półpasiec, stwardnienie rozsiane, guzy.

Zaburzenia erekcji określa się dziś popularnie skrótem ED (z ang. Erectile Dysfunction). Według danych statystycznych w Polsce na zaburzenia wzwodu cierpi około 3,5 miliona mężczyzn, ale  tylko 36% z nich ma tego świadomość, a jedynie około 236 tysięcy było leczonych.

Można wyróżnić kilka rodzajów zaburzeń erekcji. Najdotkliwszy z nich to jej całkowity brak. Bez względu na intensywność podniety penis nie jest w stanie osiągnąć wzwodu. Ani długość, ani jakość stymulacji seksualnej nie są w stanie tego zmienić.  Może się również zdarzyć, ze wzwód będzie niepełny lub krótkotrwały. W przypadku wzwodu niepełnego, penis nie osiąga stanu odpowiedniego usztywnienia, co uniemożliwia odbycie pełnego stosunku. W przypadku wzwodu krótkotrwałego, penis jest odpowiednio usztywniony, ale wzwód ustępuje jeszcze przed wytryskiem i osiągnięciem orgazmu, a czasem nawet przed umieszczeniem penisa w pochwie. We wszystkich trzech przypadkach odbycie pełnego stosunku z partnerką jest niemożliwe.

Do zaburzeń erekcji zaliczamy również przedwczesny wytrysk. Oznacza to, że do wytrysku nasienia dochodzi dzięki samemu bodźcowi seksualnemu (jeszcze przed rozpoczęciem stosunku), lub już po kilku pierwszych sekundach zbliżenia. Problem ten dotyczy głównie młodych mężczyzn, rozpoczynających życie seksualne, którzy nie maja jeszcze odpowiedniej „wprawy” i „praktyki”. W tym przypadku problem najczęściej mija samoczynnie wraz z upływem czasu.

Innym zaburzeniem erekcji jest priapizm, czyli przedłużony wzwód. Jego następstwem jest bardzo silny ból. Przyczyną bolesności w trakcie stosunku może być zwężenie napletka.

Prowadzenie zdrowego trybu życia, ograniczenie używek typu alkohol, papierosy, może w znaczny sposób zmniejszyć problemy z erekcją. Z przedwczesnym wytryskiem można spróbować sobie poradzić dzięki specjalnym ćwiczeniom. Wymaga to jednak wiele cierpliwości ze strony obojga partnerów.

Zdarzają się również spontaniczne wzwody członka spowodowane działaniem ośrodka w mózgu.

Podczas erekcji pobudzany jest ośrodek wytryskowy w rdzeniu kręgowym, co zazwyczaj (ale nie zawsze) prowadzi do wytrysku.

Wzwód członka jest konieczny aby możliwe było jego wprowadzenie do pochwy. Jego brak może prowadzić do impotencji.

Mimo, iż w wielu przypadkach bardzo łatwo dochodzi do erekcji członka, proces ten na poziomie fizjologicznym jest bardzo skomplikowany. Aby mogło dojść do wzwodu musi zadziałać jednocześnie układ nerwowy, krwionośny, mięśnie, a także całe mnóstwo substancji chemicznych.

Wszystko zaczyna się od bodźca, który pobudza ośrodek erekcji znajdujący się w rdzeniu kręgowym. Stamtąd wychodzi impuls nerwowy, który rozpoczyna łańcuch skomplikowanych reakcji chemicznych prowadzących w rezultacie do rozszerzenia naczyń krwionośnych w członku. Dzięki temu ciała jamiste napełniają się krwią, a to z kolei powoduje, że członek powiększa się i usztywnia. Jeśli erekcja się utrzymuje następuje skurcz mięśni krocza. Wszystko to razem umożliwia wprowadzenie członka do pochwy.

Erekcja składa się z trzech etapów:

-          Emisja – jest to przejście nasienia do tylnej części cewki moczowej.

-          Ejakulacja – polega na wyrzuceniu nasienia poza organizm mężczyzny.

-          Orgazm – subiektywne uczucie powstające w ośrodkowym układzie nerwowym, będące stanem największego podniecenia seksualnego.

Ejakulacja (wytrysk) jest niejako konsekwencją wzwodu i następuje  pod wpływem aktywacji ośrodka ejakulacji w rdzeniu kręgowym. Pobudzenie tego ośrodka powoduje skurcz nasieniowodów oraz gruczołu krokowego, co skutkuje wyrzuceniem z penisa spermy. Procesowi temu najczęściej towarzyszy orgazm.

W prawidłowym przebiegu erekcji jej zanik następuje dopiero po wytrysku. Układ nerwowy wysyła wówczas bodźce do zastawek w ciałach jamistych penisa, powodując ich odblokowanie i odpływ krwi, a w konsekwencji jego przejście w „stan spoczynku”.